Chaotisch

Chaotisch


Ooit volgde ik een cursus ´Getting Things Done´. Het idee was dat ik zo efficiënter mijn tijd in zou kunnen delen met een zoon van drie, een tweeling van een en een baan met drie tijdschriften in Amsterdam. Bij de eerste oefening moesten we een ´dump´ maken: binnen 1 minuut zoveel mogelijk actiepunten op schrijven die in je opkwamen. Een blaadje per actiepunt. Degene met de meeste blaadjes was de winnaar en kreeg een grote, rode knop die “You’re a winner!” riep als je er op drukte.

De grote, rode knop heeft nog lang in het raam bij m’n bureau gestaan. De Getting Things Done-methode gebruik ik eigenlijk niet meer, ik vind ‘m niet efficiënt genoeg. Maar als ik begin deze week een dump had gemaakt van puur privé-actiepunten, zou die er ongeveer als volgt hebben uitgezien:
–              Jacq bellen
–              Syl bellen
–              Mams bellen, rok genaaid?
–              Buuf appen dat ik niet mee ga sporten
–              Lievelingsboeken mee naar school E&L
–              Mama Liz appen of L daar 4 oktober mag spelen
–              Mama Cato appen of E daar 4 oktober..
–              Mama Skyler appen of J..
–              Verhuiskaartje Jacq
–              Verhuiskaartje San
–              Verhuiskaartje Oma
–              Laarzen klaarleggen E&L bosexcursie
–              10-uurtje in zakjes
–              Mailen naar werk: Egge foto uitprinten (vriendenboekje)
–              Glazenwasser betalen
–              Tandarts betalen
–              Waterschoenen passen E
–              L opgeven voor dansen woe middag
–              Proefles tennis J regelen
–              mt. 110/116 in zak klaar voor 30 september ophaal
–              VT Wonen opzeggen
–              Fietsje op Marktplaats
–              Intertoys bon terugvragen Marin
–              Lego ruilen
–              Cadeautjes Skyler en Kaja
–              Zolder leegruimen voor dakkapel!!
–             Partijtje Jules plannen!!!!!

Elk actiepunt dient apart te worden genoteerd. Dus ‘Jacq, Syl en mams bellen’ telt niet. Om niet depressief te worden van alleen al het kijken naar de lijst, zet ik voor het gemak wassen draaien, wassen drogen, wassen strijken, wassen opvouwen, wassen in juiste kasten leggen, broodtrommels vullen, vaatwasser leegmaken en 6x per dag een doek over het aanrecht en de eettafel er maar niet bij. Niet gek dus dat ik zo af en toe wat vergeet, toch?

Toch was ik licht beledigd toen mijn stagiaire mij desgevraagd heel subtiel en lief bedoeld vertelde dat ze iemand kende die nóg chaotischer was dan ik. Ik dacht er lang over na. Ben ik echt zo chaotisch? De kinderen gaan altijd in de juiste kleren, met de juiste gevulde broodtrommels naar school, we krijgen zelden aanmaningen en ik weet als enige van het gezin altijd waar de brillen, schoenen, knuffels en Pokémon-plaatjes liggen. Ze nemen op tijd lievelingsboeken mee naar school, lege eierdozen naar het bos, schone gymspullen op dinsdag en woensdag en kastanjes voor het thema ‘Herfst’.

Gestrest word ik pas als het hele huishouden een eigen leven lijkt te gaan lijden. Als je in de grote kast – waar ooit alles een vaste plek had en er uitzag als een kleurrijk, overzichtelijk geheel – niet eens één plakstift kunt vinden, terwijl ik toch zeker weet dat er vijf in huis zijn. Als ik boven eindelijk alle te kleine kleertjes heb uit gesorteerd, maar even de enorme strijkberg een verdieping lager was vergeten, vanwege de kapotte droogtrommel.

Toch ben ik iemand die je waarschijnlijk wel het makkelijkst omschrijft als ‘lief en een beetje chaotisch’. Bij de Club van Relaxte Moeders (m’n vrijdagmiddagborrelclubje) sta ik bekend als Spuit 11, omdat ik altijd als allerlaatste op groepsapps reageer. Bij de zwemles krijg ik altijd wat herkenbare glimlachjes als ik weer als allerlaatste (maar nog nét op tijd!), twee kinderen naar binnen heb geschoven. En onhandig ben ik wel, ja. Er bestaan vast geen handige mensen die chaotisch zijn, of onhandige maar extreem gestructureerde mensen.

Als ik m’n gedachtegang bij Meike ventileer (tijdens een zeldzaam etentje, eentje die zij al twee maanden ervoor met mij had willen plannen) zegt ze: “Maakt het wat uit?” Alleen Meike kan zulke wijze woorden zeggen. Het maakt ook niks uit. Wil ik dan horen dat ik zo heerlijk punctueel en geordend ben?

Op zaterdagochtend, brak van een Surprise-party van een van de Relaxte Moeders de avond ervoor, kom ik om 30 seconden voor 8 met piepende banden het zwembadterrein op. De kinderen weten al niet meer beter dan dat ze op hun hardst naar binnen moeten rennen en alvast in de gang hun jassen mogen uittrekken. Ik hoor de douches al lopen en net op tijd springen ze er ook onder. Na afloop van de zwemles kom ik tot de ontdekking dat ik Lisa haar onderbroek ben vergeten. Ik zeg iets als: “Oh sorry sorry schatje! Je mama is soms ook zo vergeetachtig! Hou maar even je bikinibroek aan, dan mag je op een grote handdoek in de auto zitten. Oh…”

M’n oudste raakt me aan en zegt: “Geeft niet hoor mama, je bent wie je bent’.
Ik moet lachen om de wijze woorden en dito blik van mijn 8-jarige.
En hij giechelt mee.
Hij heeft gelijk.


+ Er zijn geen reacties

Voeg je reactie toe