Zwarte Piet en de sneeuwvlokjes

Zwarte Piet en de sneeuwvlokjes


Opvoeden is ook: kinderen leren dealen met de realiteit. Het is gewoon een gegeven dat Sinterklaas voorlopig geen zorgeloze happening is zolang Zwarte Piet niet verandert. Wees daar gewoon eerlijk over.

Dochter (10) was verdrietig, omdat het élk jaar wéér over dat ‘pietengedoe’ gaat. Ik heb erkend dat het balen is, ook voor haar. Ik heb ook verteld dat die sfeer minimaal zo blijft tot Piet verandert. Zij leeft in een bijzondere tijd waarin mensen ervoor opkomen dat het écht een feest van iedereen wordt. Ze is net in de tijd klein dat die discussie speelt en hé: het had ook gekund dat het uitgerekend in haar kindertijd oorlog was ofzo.

Oké, ik stopte denk ik net op tijd voor het echt onpedagogisch en overmoralistisch werd. Natuurlijk kreeg ze ook een dikke knuffel. Ik ga alleen echt niet mee in het idee dat witte kinderen zielig zijn vanwege de zwartepietendiscussie. Dat is echt een gevalletje boe-f##%-hoe.

De kinderen die nu Sint vieren zijn ofwel te klein om de discussie echt mee te krijgen, ofwel ze zijn groot en vinden er iets van. Hoe leerzaam is het om zo’n grote maatschappelijke verandering van zo dichtbij mee te maken? En om – wat je ouders ook vinden – te moeten nadenken over wat racisme is; over wie er allemaal in Nederland wonen en hoe tradities ontstaan; en over de moed van Anti-Zwarte Piet-activisten als Jeffrey Afriyie nemen en waarom ze dit doen.

Het is misschien zelfs wel een beetje pervers om hun minizorg bloedserieus te nemen en je niet druk te maken over het effect op kinderen van kleur dat de discussie en de onwil om een racistische karikatuur die jaarlijks door de straten paradeert aan te passen. Of over het feit dat de vreedzame demonstranten gevaar lopen, terwijl zij alleen even moeten wennen aan een nieuwe Piet onder het gemak van warme chocolademelk, pepernoten en een stroom cadeautjes. Sommige kinderen verdenk ik ervan dat ze ook niet vies zijn van een beetje dramatische aandacht. Je kunt denk ik echt zonder psychische kleerscheuren hun zwartepietfrustratie relativeren. Ze wennen er maar aan en hopelijk is de discussie snel afgelopen doordat we Piet overal, voor altijd aanpassen.

Eerlijk is eerlijk, ik had ook een blinde vlek en vierde zonder twijfel of gene 30 jaar Sint met Zwarte Piet. Een blinde vlek. Ik ben heel blij dat er mensen zijn zoals Afriyie, Sylvana Simons en Quinsy Gario die ogen en oren openen. Om met Johan Cruijf te spreken: ‘Je gaat het pas zien als je het doorhebt’. En dan kun je niet meer terug. (Met de kinderen had ik het even over de boeken van Dummie de Mummie. Hoofdpersoon Goos weet dat zijn nieuwe vriend een eeuwenoude, tot leven gekomen mummie is. Niemand anders mag het weten en dus vertellen Goos en zijn vader op school dat het nieuwe kind uit Egypte komt en ernstig verbrand is en vandaar ook ingezwachteld. Zo kan Dummie gewoon mee naar school, want zoals Goos’ vader zegt: ‘je ziet wat je wilt zien’. Echter: prikt iemand er eenmaal doorheen, zoals de meester van Goos, dan is het niet meer mogelijk om de waarheid te ontkennen. Het is een mummie…).

Hoe dan ook, het heerlijk avondje is pas echt gekomen als het Sinterklaasjournaal hopelijk volgend jaar de pleister er eindelijk in een ruk aftrekt. Hoe open kinderen (n=1) staan voor het veranderen van tradities bleek deze week nog. Met een pruillip en een beginnende traan stond dochter ‘s ochtends aan mijn bed: ‘Sinterklaas is ons vergeten en ik heb zo mooi gezongen’.
‘O jee’, zei ik, ‘zullen we anders doen dat hij vandaag een keer komt terwijl jij aan het tandenpoetsen bent?’
‘Prima’, zei ze, en rende naar de badkamer.

Categorie:

+ Er zijn geen reacties

Voeg je reactie toe