Ouderdom komt met gebreken

Ouderdom komt met gebreken


Mijn vader heeft Alzheimer.
De diagnose dit voorjaar was geen verrassing, maar toch kwam ie nog onverwacht.
De huisarts sprak een paar maanden eerder na wat testjes eigenlijk ook al het onvermijdelijke vermoeden uit, maar een vitamineprik leek het geheugen van m’n vader dermate goed te doen, dat dat bezoekje enigszins naar de achtergrond verdween. Gewoon af en toe een vitamineprik!

Niet lang daarna kreeg hij een hele zware griep en die duurde eindeloos. Mijn vader die altijd positief is, geregeld zegt dat hij niks te klagen heeft, boft dat hij alles nog mag eten en drinken, zijn kinderen en kleinkinderen zo dicht bij zich heeft wonen en al meer dan vijftig jaar met dezelfde knappe vrouw is en daar nog nooit een seconde spijt van heeft gehad, zei voor het eerst in zijn leven dat het niet zo best met hem ging. Reden voor ons, de kinderen, om ons echt zorgen te gaan maken. Hij was zwak, buiten adem en zo wankel, dat hij het de korte afstand van bed naar toilet geregeld niet haalde in die periode. Wat voor mijn moeder natuurlijk ontzettend zwaar was.

De griep duurde en duurde. Mijn vader die tot zijn tachtigste nog nooit medicijnen had geslikt en alleen een ziekenhuis bezocht als er weer een kleinkind was geboren, ging nu van long- naar hart- naar ouderdomsspecialist en weer terug. Ik heb me meer dan eens moeten vermannen als ik naar het ziekenhuis had gereden en achter hen aanliep. Zo broos en zo onzeker, maar zo vol liefde zoals ze daar dan liepen: mijn lieve, kleine, licht gebogen moedertje, die soms behoorlijk op hem kan mopperen, maar door de gangen van het ziekenhuis steevast hand in hand met mijn vader liep.

Einde griep
De zware griep eindigde na ruim twee maanden als afsluiter nog even met een flinke longontsteking, maar daarna ging het gelukkig langzaam beter. Alleen de hoop die ik had gehad dat daarmee ook z’n geheugen wel weer op zou knappen en hij minder wankel zou gaan lopen, sloeg natuurlijk nergens op. “Ja meid, ouderdom komt met gebreken” zegt hij nu, altijd met een glimlach. En dat herhaalt hij geregeld. Als ik vraag naar het fietsuitje of de verjaardag van de dag ervoor, denkt hij even na en zegt dan: “Ik word zo vergeetachtig de laatste tijd”. Als ik vraag of hij dat vervelend vindt, zegt hij ook dan: “Ach meid, ouderdom komt met gebreken.”

Die ene zin betekende voorheen weinig voor me. Maar heeft nu veel meer lading, ik kan er niet meer omheen. En ik vind dat moeilijk te accepteren, merk ik. Toen mijn moeder voor het eerst over dagopvang begon, kwam dat gevoelsmatig veel te vroeg. Hij kon nog alles! En zouden we daardoor het proces juist niet versnellen? De ‘casemanager’ was stom, want – los van haar te kordate kapsel en dito bril – had ze het veel te concreet over Alzheimer waar mijn vader bij was. De medewerkster van de dagopvang was echter wel leuk, want die had het over “De Soos” en “Mannen zoals u die ook wel eens wat vergeten.” Inmiddels gaat hij elke vrijdag. Er zijn meerdere ex-kwekers, de soep is er heerlijk, net als de ligstoelen voor het middagdutje en iedereen kan er zomaar komen koffie drinken. Opluchting. Hij vindt het er prima en het is allesbehalve een of andere instelling met alleen maar kwijlende mensen in een rolstoel. Maar nu mijn moeder voorzichtig begint over een tweede dag aan het einde van het jaar, komt het mij toch weer te vroeg.

Tegelijkertijd snap ik het van mijn moeder. Ik snap het zo. Hij heeft hele heldere momenten, is uren buiten in de tuin en op de kwekerij van mijn broer en zus aan het werk en dat gaat gelukkig nog heel goed. Maar verder leunt hij in alles op haar. Zij is zijn geheugen, zijn verzorgster, zijn chauffeur, degene naar wie hij even vragend kijkt voor een blik van bevestiging als iemand op een verjaardag vraagt of hij nog meer drinken wilt, maar ook nog altijd gewoon zijn vrouw.

Lege garage
Hij begon zelf over het wegdoen van de auto. De oude Volvo-station ís mijn vader, dus ook dat was een slik-momentje. Maar rijden mag en wil hij niet meer en de auto stond er maar te staan. Dus werd hij voor een schamele 500 euro verkocht aan de lokale garage en is hun vertrouwde garage nu leeg. “Dat ziet er toch ook niet uit he”, zei hij lachend tegen mijn zus, wijzend op de lege garage. Maar zijn ogen schoten vol. En die van mijn zus ook. Dit las ik door m’n tranen heen op de app die m’n zus hierover stuurde.

Als ik iemand vertel over mijn vader en Alzheimer, is de daaropvolgende vraag steevast hoe oud hij is. Als ik zijn leeftijd vermeld, 82, zie ik meestal instemmend geknik. Ja, het is ook niet gek dat je dan wat krijgt. Sterker, ik ben gezegend met ouders die niet alleen gezond en wel de tachtig hebben gehaald, maar ook nog eens al bijna vierenvijftig jaar samen zijn. En toch zou ik soms het liefst nog steeds mee willen in de overtuiging van mijn oudste, die later uitvinder wil worden en als eerste een onsterfelijkheidsdrankje gaat uitvinden (en pas daarna het eerste elektrische vliegtuig, prioriteiten!).

Afgelopen weekend kwam mijn vader samen met mijn moeder op de fiets naar ons toe. De jongens waren bij hun neefje, die naast mijn ouders woont, aan het spelen, m’n dochter huppelde geregeld met een vriendinnetje langs en m’n geliefde werkte binnen aan een deadline. We zaten heerlijk met z’n drieën in de tuin thee te drinken. We plukten daarna druiven en m’n vader telde weer eens ouderwets zijn zegeningen. Hoe wij boften met onze tuin, hij met zijn dichtbij wonende kinderen en we kletsten over van alles en nog wat. Hij wist wat er komende week aan uitjes op de planning stond, wist al onze namen en die van anderen perfect en toen het tijd was om naar huis te fietsen, nam hij het voortouw voor een iets andere route terug. Ik voelde toch weer dat sprankje hoop; zou de buitenlucht en al dat bewegen toch niet gewoon een piepklein beetje helpen?

Nog geen anderhalf uur nadat mijn ouders waren vertrokken, kwamen de jongens thuis. “Heb je opa en oma nog gezien?” vroeg ik m’n oudste. “Ja, opa alleen”, zei hij. “Ik vroeg nog hoe het bij jou was vanmiddag, maar hij wist het niet meer.” Ik probeerde m’n teleurstelling te verbergen en Jules zei nonchalant maar lief: “Misschien was hij het gewoon heel even vergeten.”

Het wordt tijd om te accepteren wat mijn vader allang heeft geaccepteerd:
Ouderdom komt met gebreken.

Ps. De sokken op de afbeelding zijn van Alzheimer SOCKS: Door het kopen én dragen van deze “Sokken met een boodschap”, steun je zichtbaar de strijd tegen Alzheimer. En dat voor maar €7.99.


  1. 1
    Anja

    Ach hoe herkenbaar! Geniet van de goede momenten… Lach als je wilt lachen en huil als je moet huilen… De tijd gaat je paps inhalen, maar hi! tis wel je paps hé😉😘

+ Laat een reactie achter