Hallelujah

Hallelujah


Ergens in de periode dat ik in Haarlem op school zat – het moet in 1994 geweest zijn, een dikke 20 jaar geleden dus, au! – kreeg ik een cd-single van ene Jeff Buckley. Ik had nog nooit van de beste man gehoord, vond de bewuste single Eternal Life eerlijkgezegd ook een tikkie moeilijk, maar ik had een zwak voor de gever dus besloot ik na een keer of tig luisteren ook de cd van deze zanger te kopen. Die cd heette Grace en dit was voor mij, zoals ze dat zo mooi noemen, a life-changing experience.
Ik draaide Grace grijs. Thuis, op de cd-speler bij m’n ouders, achter de eettafel, op de grond, in de hoek.
De hele cd. Maar vooral Last Goodbye en Lover, You Should Have Come Over. Want aan liefdesperikelen geen gebrek in die periode en vooral met deze nummers kon je daar dan zo heerlijk in zwelgen.

Het origineel
Ook Hallelujah, het zesde nummer op de plaat, was prachtig. De zucht aan het begin. De op verschillende manieren te interpreteren mooie tekst. Het kerkelijke gitaarspel. Die stem.
Ik zag op de hoes dat het origineel van Leonard Cohen was. Dus kocht ik ook de cd van Leonard Cohen met dit nummer er op, beluisterde het een paar keer, en ontdekte dat ik toch meer had met zowel de stem als het uiterlijk van Jeff Buckley.

In Memoriam
Ik verhuisde van míjn ouderlijk huis, naar een kamer op het Leidseplein in Haarlem, waar ik de jullie inmiddels wel bekende Meike ontmoette.
Daarover een andere keer meer. Ergens in die periode kwam Jeff Buckley naar Paradiso. Maar ik had griep en een zwak voor m’n metgezel, dus ging ik niet en daar heb ik, zoals je zult begrijpen, tot op de dag van vandaag spijt van.

In het laatste jaar van m’n studie had ik de radio aan op de achtergrond, toen ik de DJ “Jeff Buckley” en “Last Goodbye” hoorde aankondigen. Opgewonden rende ik naar m’n stereo-installatie voor de volumeknop en het cassettedeck, tot ik mij realiseerde dat hij ook “In Memoriam” had gezegd. De grond zakte weg onder m’n voeten. Jeff Buckley verdronk op 29 mei 1997 in een rivier in Memphis, waar hij met een vriend een verfrissende duik wilde nemen.

Covers
Na 1997 verschenen er talloze, tálloze covers van Hallelujah. Van Nick Schilder tot Ed Sheeran. En alles er tussen in.
Ik kan er nog altijd slecht naar luisteren. Het origineel is dan wel van Leonard Cohen, een beter origineel dan dat van Jeff is er toch eigenlijk echt niet.
Een tijdje verzamelde ik álles wat van Jeff Buckley verscheen. Maar de laatste tien jaar heb ik zelfs Grace niet meer uit de kast getrokken. Hallelujah verdween naar de achtergrond.

Van Jeff naar Chris
Op 18 mei van dit jaar pleegde Chris Cornell zelfmoord.
Een andere held.
Hem heb ik gelukkig wél meerdere malen live mogen zien. Solo, met zijn band Audioslave en twee jaar geleden nog een geweldig optreden met Soundgarden. Op zijn begrafenis zong Chester Bennington, zanger van Linkin’ Park en goeie vriend van de familie, Hallelujah.

Op 20 juli van dit jaar, de geboortedag van Chris Cornell, pleegde Chester Bennington zelfmoord.
Niet veel later zong Toni Cornell, de 12-jarige dochter van Chris (met de ogen van haar vader) dit nummer voor haar vader en Chester. Dit feit alleen al zorgt dat ik bijna volschiet.

 

Na heel, heel veel jaar pak ik eindelijk Grace weer eens uit de kast.
Ik skip meteen naar het zesde nummer op de plaat.
Ik hoor de bekende zucht van Jeff en ik zucht ook. Heel, heel diep.

Fotocredit: Starsunfolded.com

 


+ Laat een reactie achter