De man met de laptop

De man met de laptop


Voor een 44-jarige ga ik nog best leuk met m’n tijd mee, vind ik zelf. Qua social media, bijvoorbeeld. En ook wel qua schoenen. Ik ben misschien zelfs wel trendsettend te noemen met m’n okergele kledingstukken die ik al jaren heb, ver voordat alle kledingrekken er vol mee kwamen te hangen. Nóg veel langer heb ik al een assortiment aan planten in huis, ver voordat de term Urban Jungle haar intrede deed. Ik bedoel maar.

Maar zet me zakelijk gezien tegenover iemand met een laptop en ik ben plots gewoon die 44-jarige moeder uit Uithoorn. De provinciaal die zich bij de term Macbook nog net niet hardop afvraagt sinds wanneer McDonalds ook boeken verkoopt. Want ik word er altijd een beetje ongemakkelijk van, als je met iemand in gesprek bent, terwijl de persoon tegenover je druk tikkend aantekeningen maakt van jullie gesprek, met af een toe een geïnteresseerde blik of een interessante vraag boven het beeldscherm uit. Ik zou al te druk zijn met het vinden van m’n instellingen, zodat ik de externe WiFi kan opsnorren, ondertussen de oppoppende schermen van een te volle Dropbox, of een vereist Google-wachtwoord druk weg klikkend.

En dus pak ik op zo’n moment m’n vertrouwde, halfvol gekladderde notitieboekje. Enige wat ik dan nog maar hoef te doen, is – tussen de lipgloss, portemonnee, telefoon, tampon en wat papieren – zoeken naar die ene pen die ik toch echt in m’n tas had gestopt.

Ik ben dus heimelijk jaloers op die mannen (en soms vrouwen, maar ik werk nou eenmaal in een meer door mannen gedomineerde industrie) die heel casual hun laptop openen en gewoon beginnen te tikken. Hoe doen ze dat? En ook: wat doen ze precies?

Dat dus
Afgelopen weekend zat ik met vriendin K in een zaaltje in de Oosterpoort, tijdens Eurosonic-Noorderslag. We zaten eigenlijk te lunchen, maar terwijl we zo zaten te eten en bij te kletsen, bleek binnen enkele minuten een seminar te beginnen, een interview met de nieuwe minister van OCW (Ingrid van Engelshoven, wist ik ook niet. Ook niet hoe ze er uit zag). In de zaal  diverse mannen, niet per se onder de 44 schat ik zo in, wel een heel aantal met laptop op schoot. K en ik zaten pal achter zo’n man met laptop.

Onze blikken vielen als vanzelf op zijn scherm.
Hij scrolde door een enorme hoeveelheid herenkleding. Af en toe stopte hij wat in z’n mandje en shopte weer verder.
Ingrid van Engelshoven en interviewer kwamen op. De man voor ons keek af en toe met een geïnteresseerde blik de zaal in, hopend dat de nieuwe minister zijn blik zou vangen (en zij zich zou afvragen: Wie is hij? Moet ik hem kennen? Is hij niet die politiek redacteur bij Vrij Nederland?), om vervolgens zijn blik weer op z’n laptop te richten. Hij bekeek eerst een donkergroene en daarna een donkerblauwe polo, klikte op inzoomen om de kraag wat beter te bekijken, selecteerde zijn maat en legde de donkerblauwe uiteindelijk in z’n winkelmandje.

“Dank voor jullie aanwezigheid en aandacht”, zei de interviewer.
Ingrid van Engelhoven knikte instemmend.


+ Er zijn geen reacties

Voeg je reactie toe